A vida dos agricultores organizábase arredor das eiras nas que se mallaba no trigo e no millo que logo se almacenaría nos hórreos. As eiras eran os espazos comúns compartidos por pequenas agrupacións de dúas ou tres casas, nas que primaba a colaboración entre veciños.

Ata os anos 50 do século pasado, o sustento das familias baseábase no cultivo do minifundio, en posuír unha vaca e no uso dos recursos naturais da zona.

Así, xurdiron a Eira dos Raimundos e a Eira dos Cachenos.

Eiras de Ares, veu reactivar o espírito colaborativo das eiras e a recuperar os minifundios abandonados e a actividade agrícola da zona, empregando ademais a cultura e o deseño como pancas de cambio e de mellora da nosa calidade de vida.

Por este motivo, queremos recibir a visita de moitos artistas na residencia, de amigos e turistas que estean interesados en axudarnos a promover este novo modelo de turismo responsable.